Wat mijn grootouders, die in 1907 en 1914 zijn geboren, en houtbewerker en huisvrouw waren (alleen beperkte school) deden met hun kleinkinderen als die kwamen logeren, was naar het Arnhems Gemeentemuseum gaan.
‘Opa en oma uit Oosterbeek’ kenden dit museum van de televisie. Daarop vertelde Pierre Jansen over kunst. En Pierre was de directeur van het Gemeentemuseum.
En voor hen werd al die abstracte/conceptuele kunst toegankelijk gemaakt. Hoe je naar zo’n ‘kachelpiep’ in de museumtuin moest kijken, hadden ze van Pierre geleerd.
En zo leerden deze eenvoudige mensen op een heel eenvoudige manier weer aan hun kleinkinderen dat je naar een museum kunt en gewoon kunt kijken hoe iets is gemaakt. Met de verwondering van Pierre en het ambachtelijk oog van opa.

Saskya F. Kamps

Ik dicht al jaren. Mijn manier om de wereld en wat er in het leven gebeurt betekenis te geven. Nu heb ik inmiddels van mijn gedichten mooie woorden cadeautjes gemaakt. Om juist voor al die momenten die er toe doen ook woorden te geven aan anderen.
Geraakt word ik door alle mooie reacties die ik krijg van mensen om mij heen als ik optreed of als ze mijn cadeautjes zien. Mensen die anders zo gesloten lijken. Openen hun hart. Laten hun waarheid zien. Ik deel een deel, van mijzelf via de woorden. Zij delen soms nog zoveel meer. Zien een steun of een opening voor een bijzondere dialoog.
Wat kan de wereld in dat echte contact mooi zijn. En wat is het prachtig om te zien hoe nieuwe verbintenissen tussen mensen ontstaan.

Kunst is omdat het kan.
Omdat het gedachten kan begeleiden naar plaatsen waar je nooit eerder aan gedacht hebt.
Omdat het je op een manier kan raken die je niet kunt omschrijven.
Omdat het gewoon fijn kan zijn om er in te duiken.
Omdat het mooi kan zijn, of lelijk, of saai, maar zich om wat voor reden dan ook kan nestelen in je geheugen om nooit meer weg te gaan.
Omdat het de wereld een stukje interessanter kan maken.
Omdat het van alles kan zijn, van een ingewikkeld verhaal bij een ogenschijnlijk dagelijks object, tot een kinderboek waarmee een kind leert wat een rups allemaal kan eten op een dag. 
Omdat het je kan leren dat niet alles is wat het lijkt.
Of omdat het leuk is, of inspirerend, of interessant, of iets anders… omdat het kan. En moet blijven kunnen.

Sterre Verbokkem

In ‘ons verhaal’ op deze website, wordt gesproken over dat cultuur en kunst niet weg te bezuinigen zijn. Dit is, volgens mij, veel meer letterlijk waar dan men misschien vermoedt.

In mijn beleving doortrekt cultuur alles wat ons omringt. We zijn er zelf het creatieve brandpunt van. Of we nu met bestek eten, onze kleren opvouwen, ons eigen voedsel verbouwen of onze eigen schilderijen maken – het is maar waar je je het liefste mee omringt.

Bij sommige mensen kristalliseert dit uit in een kunstenaarschap. Prachtig! Bij andere krijgt het zaadje van de creativiteit enige andere vorm. ook mooi!

Zo bezien is cultuur als omringend gegeven, kunst als uiterlijk product daarvan en creativiteit als innerlijke bron daarvan, onuitroeibaar.

Ik werk dit gegeven – zoals het voor mij is – op dit moment uit in het project De Creatieve Ontmoeting. Vanuit dit standpunt kun je mensen inspireren dingen anders te beleven en te doen. Een eerste actie vindt nu plaats op internet: op twitter kun je onder #creao je eigen dichtregel of zelfervaren wijsheidsspreuk noteren. Met de nadruk op niet napapegaaien of boeken overtypen.

Het komt natuurlijk ergens vandaan. Voor mij. Sinds een jaar vijftien schrijf ik gedichten. Waar kwam dat vandaan? Ik dans sinds ik zeven was. Ik studeerde westerse kunstgeschiedenis en treed de laatste jaren nogal eens op als museumdocent. Om maar wat te noemen. Waar komt het vandaan?

Is het het kind in mij dat wil spelen? Heeft het te maken met mijn voorliefde voor bomen? Werd ik aangestoken door mijn ouders, die mij heel Europa doorsleepten om naar gebouwen en steden te kijken? Ik weet even verder niet wat te typen, behalve dat het voor mij een levenslange zoektocht lijkt. Dat dit de eerste ‘cultuuractie’ van de laatste tijd is, waar ik van harte mee in kan stemmen, maakt me vreugdevol. Dat wilde ik in elk geval met jullie delen.

(Cultuur-)beleving is de sleutel tot jezelf.

Petra Else Jekel

Op de foto: schoonheid waar natuur en cultuur samenkomen.

Op mijn zesde mocht ik van mijn ouders naar balletles. Ik danste toen al de hele dag en dat ben ik blijven doen. Na de vooropleiding, ben ik naar de dansacademie gegaan en geef nu al ruim 30 jaar met veel plezier les aan mensen tussen de 5 jaar en 83 jaar. Juist deze afwisseling maakt het vak erg leuk. Je ziet de mensen langzaam maar zeker ouder worden en zich ontwikkelen. Het is hartverwarmend wat ik er voor terug krijg. Dans en kunst in het algemeen verbindt, geeft een fijn gevoel en een plaats voor je emoties. Het is internationaal. Ik pleit er dan ook voor om iedereen met kunst in aanraking te laten komen. het is van levens belang!

Julie de la Fuente

In de periode rond 1960 bezocht ik op het platteland de lagere school er was er een cultuurprogramma voor de (toen) klas 5 / 6.
Zes keer in dit jaar gingen we met de klas naar het theater of museum of naar een film.
Later werd tijdens de les inhoudelijk over de film of de theatervoorstelling gesproken en werden we uitgedaagd om zelf of met elkaar iets tot stand te brengen.
Geweldig vond ik het en dit heeft er toe geleid dat ik een aantal jaren in het amateurtoneel
heb gespeeld. De interesse in kunst en cultuur is toen geprikkeld en altijd gebleven.
Ik ben blij dat ik deze kans heb gekregen.
Laten we zorgen dat de kinderen deze mogelijkheden kunnen houden.

Anneke Harmsen

Mijn cultuurbeleving begon met kerkmuziek. Mijn vader was organist in de katholieke kerk. Mijn jonge oren werden gewassen met Gregoriaans en later met klassieke muziek.
Mijn leeshonger stilde ik met Arendsoog en later Bob Evers. Toen er nog geen televisie was vulde ik mijn vrije tijd met lezen en luisteren naar de radio. Met beeldende kunst maakte ik pas op latere leeftijd kennis.
Zelf muziek maken bleef beperkt tot mondharmonica en blokfluit. Wat de accordeon betreft die ik in een opwelling kocht, kom ik niet verder dan ‘toekomstmuziek’. Aan tekenen en schilderen heb ik me nauwelijks gewaagd, maar schrijven heb ik altijd wel gedaan. Eerst in de vorm van ‘opstellen’ op school, later ‘van-me- af-schrijven’ en sinds een jaar of 20 schrijf ik verhalen en gedichten. Met lichte poëzie ben ik sinds 1997 actief op www.digitaaltafel.nl en op www.nederlands.nl als dichter van ‘snelsonnetten’ (met o.a. Driek van Wissen als collega).
Naast een paar verzenbundeltjes in eigen beheer heb ik in 2009 de verhalenbundel “Gedroomd Ontwaken” uitgegeven.

Dankzij Dichter Û heb ik ontdekt hoe leuk het is om mensen direct met poëzie te laten kennismaken. Voorlezen en voordragen betekent een persoonlijke confrontatie met kunst en cultuur die ik zelf graag onderga en even graag actief beoefen.

Politici en bestuurders zouden moeten beseffen hoe belangrijk persoonlijke ervaring met kunst en cultuur is. Vooral die kleinschalige, emotionele cultuurbeleving moet ruimschoots gesubsidieerd worden.

Geert Kruideren (Gerard Herbers)

Zonder fantasie kan ik mij het leven met anderen en mezelf niet voorstellen. Ze troost, ze verbreedt je gezichtpunten, ze prikkelt, ze droomt, ze is grappig, ze ontroert. Ze laat iets in je trillen, wat de pure ratio niet kan, en ze kan daardoor mensen en groepen verbinden.
De fantasie in muziek, theater, literatuur, dans, in kunst en cultuur dus. Als politici zich daaraan zelf zouden laven, zouden ze minder knorrig en eendimensionaal zijn, opener zijn, en wijzere besluiten nemen. Dan zouden ze ook inzien hoe wezenlijk kunst en cultuur voor elke burger is, en er grote prioriteit aan geven in hun beleid.
Dat doen ze allemaal niet, integendeel, ze bezuinigen kunst en cultuur weg als niet zo belangrijk.

Nogal wat politieke wegen zijn door mij bewandeld, in partijen en de vrouwenbeweging – maar pas toen de fantasie mij aanraakte, kon ik een werkelijk empatisch en democratisch burger worden. Ik heb politiek en theater met elkaar verbonden in een methodiek van interactief theater. Door optredens en workshops kan ik er aan meewerken dat ook anderen besluitvolle en fantasierijke leden van onze samenleving worden.
Niet zo belangrijk?

Ik daag de politici, die zichzelf serieus nemen, uit om de verhalen op deze site tot zich te laten doordringen. In het belang van ons, die zij dan misschien oprecht kunnen gaan vertegenwoordigen.

Ien van Nieuwenhuijzen

Kunst en Cultuur daar leef ik van!
Ik adem erdoor, maar betaal er ook mijn hypotheek van. Ik geniet ervan hiervan te leven. Het is vaak geen vetpot, maar wat een heerlijkheid om hiervan te mogen leven.
Maar wat nu het allergaafste is van cultuur dat het niet hoeft, maar mag, dat het je verrijkt en hersteld.
Na een uurtje zingen met mijn dochter bij het Kunstencentrum, na een supermooi concert samen bij het poppodium of een spontane filmverrassing in mijn eentje in het Filmhuis. Daar wordt ik zooo gelukkig van!

Janneke Donders

Ik wil en probeer in een stroom te leven waardoor we anders naar de werkelijkheid kijken. Dat doe ik bijvoorbeeld door zelf te schilderen, ik heb in mijn jonge jaren de kunstacademie gedaan (met veel genoegen). De laatste tijd schilder ik met mensen. Door met elkaar te schilderen en vooral ons gevoel te volgen gaan we anders naar de werkelijkheid kijken, tenminste, dat is waar ik in geloof. We worden milder. De positieve energie die vrijkomt komt op het doek! Weg met de groeieconomie, ophouden met presteren, concurreren. Schilderen is het antwoord. Het proces bepaalt het resultaat. En daar maken we een mooie presentatie van.

Nicolette Dubbeldam, Brummen